Klein geluk in tijden van Corona
“Het is best vervelend, maar moet je nagaan hoe het is voor mensen in oorlogsgebieden of kinderen in vluchtelingenkampen.” Hoe heerlijk is het om deze relativerende opmerking te horen uit de mond van mijn puberdochter.
Laten we eerlijk zijn: veel pubers staan er wel een beetje
om bekend dat hun wereld gemakshalve
niet groter is dan datgene wat hen zelf aangaat. Mijn dochter had de
pech dat ze al vanaf carnaval ziek was door een in die tijd nog gangbare
“gewone griep”, dus haar sociale kring van school en vriendinnen had daardoor 3
weken plat gelegen. Toen ze weer fit genoeg was om naar school te gaan, ging
die dicht.
En daarom lopen wij nu vroeg in de middag samen richting
parkje, met een boogje tegenliggers ontwijkend, maar met de zon op ons gezicht
en frisse wind door onze haren. Ik was nooit zo van het wandelen, maar nu merk
ik hoe fijn het is. Die frisse wind lijkt door meer dan alleen onze haren te
gaan. En, geconfronteerd met de natuur en de wijde wereld om me heen, ben ik
eerder geneigd om dingen in perspectief te zien. Ik ervaar mijn eigen
nietigheid en kan daardoor makkelijker de kleinmenselijke zorgen en
beslommeringen loslaten.
Blijkbaar werkt dat voor mijn dochter ook zo. Ze had heus
wel reden om te balen van de situatie, maar ook zij beseft dus: Hier lopen wij,
goed gekleed tegen de frisse wind. We hebben een fijn, warm huis met net iets
te volle provisiekast (het aantal pakken soep verraad toch een lichte vorm van
hamsteren, maar eerlijk is eerlijk, ze waren ook echt in de aanbieding.) Mochten
we ziek worden en medische hulp nodig hebben, dan is die voorhanden. Kortom:
wat hebben we het nog altijd goed.
En begrijp me niet verkeerd, ik weet dat er schrijnende en
verdrietige situaties zijn ontstaan voor zieken en ouderen, voor mensen die hun
dierbaren verliezen, voor mensen die keihard werken in de zorg en alsnog patiënten
onder hun handen zien sterven.
Maar ondanks dat, of misschien wel juist daarom, voel ik me gezegend dat ik dat geluksmoment mag ervaren, die rijkdom, daar met mijn dochter in de zon…
Judith Melchers is medewerkster van Stichting Dominicanenklooster Huissen en werkzaam op het secretariaat en de afdeling PR.
