Blue monday: Van Onrust naar Stil Zijn

Ik draag een onrustige schil.

Zij fluistert

wat van mij verwacht wordt,

wat ik liever niet voel.

Ik adem.

Ik voel mijn hart.

Klein.

Warm.

Aanwezig.

Ik kijk.

Dit is de plaats.

Dit is het moment.

Meer is er niet nodig.

De onrust trekt voorbij.

Gedachten komen en gaan.

Zij horen bij mij,

maar zij zijn mij niet.

Binnen gloeit iets

dat niet verstomt.

Een stille kern,

onaangedaan,

zonder haast.

Wat verschijnt,

mag verschijnen.

Wat verdwijnt,

mag verdwijnen.

Ik rust in dit ogenblik.

Ik hoef niets te worden.

Ik ben hier.

De schil verzacht.

De stilte blijft.

Ik blijf.

Dankbare Klooster-gast