Van een kloostergast

Ode aan de onvolmaaktheid, spiritualiteit zonder masker

Ik ben niet volmaakt.

Ik ben mens.

Met rafels, aarzeling en stilte die soms te groot voelt.

Ik weet me vaak geen houding –

tussen mensen, in mijn lichaam,

in het niet-weten dat me stil maakt.

Dan komt schaamte langs.

Niet om me te breken,

maar om me te herinneren

hoe diep mijn verlangen is:

om echt te zijn.

Spiritualiteit is voor mij niet omhoog,

maar omlaag.

Niet ontsnappen,

maar blijven –

bij het ongemak, de trilling, de barst.

Juist daar

komt het licht binnen.

Regelmatige retraite- bezoeker