Online mini retraite met Henk Jongerius - Stem van de overkant
Henk Jongerius spreekt over ‘de werkelijkheid die groter is dan wij zelf’ en hoe we die werkelijkheid kunnen ervaren in ons gewone leven van alle dag als we ons daarvoor open stellen en ons verwonderen.
Hij baseert zijn overdenking op het gedicht ‘De moeder de vrouw’ van Martinus Nijhoff, vervolgens eindigde hij met een lied naar Psalm 92.
De moeder de vrouw
Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden,
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in ‘t gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd –
laat mij daar uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.
Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij ‘t roer,
en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.
Martinus Nijhoff
Een lied naar Psalm 92
Wie leven van verwondering,
om wie Gij voor ons zijt:
zij ademen uw leven in
en uw bewogenheid.
Wie leven van het weerloos woord
dat uw genade meldt,
vertrouwen dag en nacht op U,
raken op U gesteld.
Wie leven van de stille kracht
die Gij aan mensen geeft,
zij gaan elkander tegemoet,
zijn voor geen kwaad bevreesd,
Wie leven van het kloppend hart,
staan aan de levensbron
als bomen, dragend nieuwe vrucht,
tot in hun ouderdom.
Henk Jongerius
